Voor het laatst een bijdrage uit Afrika. Nog één keer een verhaal vanuit dit bijzondere continent. Hoewel, hier in Stellenbosch merk je nauwelijks dat je in Afrika ben. Westerse winkels en restaurants kenmerken het straatbeeld. Hier geen open riool, maar een keurige stoep. Hier geen koeien en geiten die de straat onveilig maken, maar luxe auto's, de een nog groter dan de ander. Hier geen joelende, enthousiaste kinderen die met ons meerennen, maar modieus geklede jonge studentes. Rennen is er niet bij. Allemaal rijden ze in een auto of zitten op een van de talrijke terrasjes in de nazomerzon. In de verste verte is geen ezelkar te zien.
De sfeer is ontspannen, het eten voortreffelijk. Gezeten in een luie fauteuil van Libanees restaurant Man'Oushe laat ik de afgelopen dagen de revue passeren. De laatste drie etappes naar Kaapstad, de binnenkomst en ontvangst bij het Waterfront, de toespraken, de huldiging, het afsluitende diner en het onvermijdelijke: dronken gevoerd worden door stafmedewerkers die de winnaar ook wel eens dronken wilden zien. Het is allemaal gebeurd en alweer geschiedenis.
Over de laatste drie fietsdagen had ik eigenlijk kort willen zijn. We hebben ze gefietst, ik wist dat ik gewonnen had. Wat valt er nog te zeggen. Toch meer dan ik dacht. Allereerst het landschap dat ineens veranderde. Van de semi-woestijn die we sinds Botswana doorkruist hebben naar een gecultiveerd landschap. Ineens zagen we wijnvelden en fruitbomen en was het druk op de weg met tractors geladen met de appeloogst, iets wat ik voor het laatst in Egypte gezien had. Vredendal heette de plaats. En het rook er naar wijn en alcohol. Iets wat sommigen van ons blij maakte afgaande op de luidruchtige kreten. Bij anderen vergrootte het de kater van de afgelopen avond.
|
|
| Hierover gesproken, het drankgebruik bij sommigen liep omgekeerd evenredig met de nog af te leggen aantal kilometers. En aangezien we nog maar zo'n 400 kilometer moesten werden er verschillenden dronken deze avond. Maar op een enkele uitzondering na stapte iedereen de volgende ochtend weer op. Soms ondersteunt door zijn mede-drankbroeder. En de eerste kilometers enigszins onzeker. Gelukkig was de weg weer eenvoudig: kamp uit, naar de hoofdweg en dan rechtdoor. |
|
 |
Hoewel, die dag hadden we een vreemd oponthoud. Ik was voor de verandering vroeg vertrokken. Ik had namelijk besloten niet te racen vandaag; ik wilde wel weer eens het expeditierijder-gevoel beleven. Dus sloeg ik het ontbijt met de inmiddels ook bij u overbekende havermoutpap en pindakaas over en fietste op een nuchtere maag naar de eerste de beste Wimpy. Daar was het al druk met mede TDA-ers die hetzelfde hadden bedacht. Gelukkig hadden ze nog apfelstrudel met ijs. Da's ook zo'n TDA-les: je bestelt eerst wat het snelst op kan zijn. Dus na twee apfelstrudels was het tijd voor een ontbijtje van bacon, sausage en eggs. Vreemde volgorde zegt u? Maar niet onterecht, want enige ogenblikken later was de apfelstrudel compleet uitverkocht . |
Oh ja Adrie, de capuccino was inderdaad de beste tot dusver. Want ongetwijfeld zat jij destijds in hetzelfde restaurant. En net als jij vertrok ik als laatste. Ik mocht de computer van de eigenaar gebruiken om nog wat email-spam naar Nederland te sturen.
|
Terwijl ik druk was met eten en internetten, stonden velen van ons te klappertanden van de kou een eind verderop. Want wat was het geval, de politie had de trucks en de vroege TDA-vogels verderop tegengehouden. Zo'n 10 kilometer na Vredendal begon een lang stuk off road. Maar schijnbaar wilde de overijverige dienders niet dat we daar fietsen. Pas nadat er een gerustellende fax uit Kaapstad was ontvangen mochten we verder. Maar niet nadat we moesten beloven niet naast elkaar te fietsen, maar achter elkaar. Lachwekkend natuurlijk, want op het hele stuk van 40 kilometer heb ik, geloof ik, drie auto's gezien.
|
Maar, zoals gezegd, speelde dat zich af terwijl ik mijn inwendige mens nog aan het versterken was. Tegen de tijd dat ik bij het begin van deze weg aankwam was iedereen al lang vertrokken. Ander voordeel was dat het weer inmiddels aardig was opgeknapt. Maar dat duurde niet lang. Hoe dichter we bij de kust kwamen hoe meer we een koude mist inreden. En dat leverde een Nederlands aandoend tafereel op toen we langs de kustlijn reden. Door de duinen met een zicht van amper honderd meter. Gelukkig was er geen verkeer.
|
In Elands Bay overnachtten we pal aan het strand. Hier bleek Silvia, die ook naar deze plaats was gekomen, met voorbedachten rade een hotelkamer geboekt te hebben. Daarmee bleek achteraf de overnachting een dag eerder mijn laatste tentovernachting geweest te zijn. En eergisteren dus mijn laatste heerlijke havermoutontbijt met pindakaas, want nu had ik de luxe van een hotelontbijt. Als we de nacht zouden overleven tenminste. Want het hotel had veel weg van het horrorhotel in de Shiningfilm. En iedereen weet waarschijnlijk wel hoe dat afliep... |
Hoe dan ook, de volgende dag stond de laatste racedag op het programma. Ik monteer voor deze dag nog het stuurbord van de 'race leader'. Omdat ik sinds 'Kenia' in de actuele, niet gecorrigeerde stand tweede stond achter Bernd, zou het vreemd geweest zijn om dit bord eerder te monteren. Maar nu de overwinning binnen is wil ik wel even de glorie van het moment voelen.
Tijdens deze laatste racedag rijden we voor het laatst een stukje onverhard. Langs het spoor en weer door de duinen. Met een vreemd gevoel in mijn maag: dit was dus echt het laatste stukje ruig terrein van deze Tour d'Afrique. Vandaag ook de laatste pauze bij de lunchtruck. Nog eenmaal fast fuel bijtanken, en pindakaas met jam op de boterham. En ook nog eenmaal een laatste eindsprint tussen Bernd en mij. Met gevoel voor drama passeerden we deze gelijktijdig. Een sportieve strijd was gestreden, de felicitaties welgemeend.
Het laatste kamp was in Yzerfontein, waar opvallend veel dure huizen aan de waterkant staan. De een nog groter dan de ander. Een soort Zuid-Afrikaanse versie van de Franse Riviera. Het laatste avondmaal wordt ingeluid door een laatste Riders meeting. Hierin wordt de dag van morgen uit de doeken gedaan. Een drukke dag wordt aangekondigd. Anders dan het beroemde last supper van Christus, zal onze volgende dag geen calvarietocht zijn, maar een door politie begeleide intocht in Kaapstad. Maar eerst worden nog de ludieke en spontaan bedachte prijzen uitgedeeld aan de discipelen die een bijzondere prestatie hebben verricht. Erika bijvoorbeeld voor de meest bizarre valpartij, Tony voor de meeste lekke banden en Hans voor de meest vreemde fietskleding. Ik had de twijfelachtige eer most improved personality te zijn. Waarschijnlijk omdat ik op zeeniveau begonnen ben.
|
Silvia en ik logeren die nacht in guesthouse Kaukaiki, gerund door een wat vergeetachtige Nederlander van Groningse afkomst. Het hele vertrek hangt vol met tierelantijntjes en foto's van de Koninklijke Familie. Hij is duidelijk blij dat 'hij wat over Nederland en zijn beroemde kenissen kan praten. Als een aantal Canadezen uit onze groep enigszins luidruchtig een tafel willen hebben, wijst hij hun simpelweg de deur. Een avond gezellig met Nederlanders kletsen is blijkbaar belangrijker dan klandizie.
Die avond tracteert Oostenrijker Heinz ons op een goede fles Cabarnet Sauvignon met de vreemde naam Allesverlooren. Toen we Heinz wezen op de betekenis van deze naam gaf hij lachend aan dat 'hij deze fles had willen drinken met landgenoot Bernd. Humor heeft 'ie wel, onze Heinz.
En dan breekt uiteindelijk de laatste etappe aan. De meesten zitten al vroeg op de fiets, want we dienen om elf uur bij het verzamelpunt aan het Melkbosstrand. Behalve onze Belgische vriend, die zichzelf Mr. Stella Artois noemt. Niet ten onrechte, want we zien hem in flink beschonken staat wegfietsen. En dat om zeven uur 's ochtends!
Wie niet dronken was is Silvia. Zij fietst vandaag ook mee op een geleende fiets en vertrekt iets eerder om wat voorsprong te hebben. Als Heinz en ik even later als allerlaatsten vertrekken zien we na slechts 10 kilometer een aantal fietsen bij een restaurant op de grond liggen. De fiets van Mr. Stella Artois ligt erbij... (het ging hier niet om een ontbijtje, vernemen we later).
| Maar ik heb hier geen tijd voor, ik ben in achtervolging op Silvia die een half uur voorsprong heeft. Met dank aan de praatzieke restauranthouder die liever bleef kletsen dan eieren bakken. En dus ben ik toch weer aan het racen. Een allerlaatste achtervolging. Na een tijdje haal ik Silvia in en we rijden samen naar het strand, waar inmiddels de meesten al zijn gearriveerd. Alleen Mr. Stella Artois en Spider ontbreken nog. Zonder beide heren worden er groepsfoto's gemaakt op het koude strand en zonder beide heren vertrekken we in konvooi voor de allerlaatste 20 kilometer naar Kaapstad. Geëscorteerd door maar liefst drie verschillende politiekorpsen en vergezeld van een tiental lokale renners rijden we in slakkegang naar ons eindpunt, Waterfront. |
|
Uit het niets duiken ineens Mr. Stella Artois en Spider op. Inmiddels bijna 20 uur in beschonken staat blijken heren wonderbaarlijk in staat de fiets overeind te houden. Geïnspireerd door hun gelal beginnen ook wij langzaam in feeststemming te komen. Hoogtepunt is de aankomst bij het Waterfront. Familie, vrienden, toevallige passanten, allemaal staan ze te klappen als we het centrale plein opdraaien. Zelfs de Nederlandse consul-generaal de heer Bosscher is aanwezig om de Nederlandse deelnemers te feliciteren.
|
Mr. Stella Artois duikt de eerste de beste kroeg in terwijl de rest gehuldigd wordt op het podium. Er zijn toespraken, medailles en natuurlijk champagne voor de winnaar. Er is zelfs een heuse receptie met hapjes en drankjes. Niet vreemd dat Mr. Stella Artois ineens weer opduikt. |
|
De dag wordt afgesloten met een laatste groot diner op kosten van de organisatie. Iedereen genoot nog eens van wat hij of zij bereikt had. Of dat nu het winnen van de wedstrijd was, het uitfietsen van een hele etappe of alle dagen op de fiets, iedereen dacht even terug aan zijn eigen prestatie. Gewend aan grote volumes vloeit de drank rijkelijk bij de plaatselijke rugbyclub. Mr. Stella Artois gaat voorop in de strijd. Maar tegen twee uur is het feest afgelopen. Zelfs Stella begint tekenen van verval te vertonen. Met hulp van Diana krijgen we hem in een taxi en zelfs in zijn eigen bed. Wanneer ik hetzelfde wil doen grijpt teamleader Duncan in. Ik moet dronken gevoerd worden, is het bevel aan zijn volgelingen. En dus wordt een fles witte wijn in mij leeggegoten . En een rode staat al klaar. Ik weet echter te ontsnappen en zelfs mijn eigen kamer te vinden. Het is inmiddels al licht aan het worden.
En zo eindigt de Tour d'Afrique 2008. Met een laatste "Cheers" of "Zum Wohl". Niks hoeft meer. Ik hoef niet meer op te staan om 6 uur in de ochtend, mijn tent in te pakken, naar de truck te lopen om alles in mijn rode doos te proppen, havermoutpap te eten, etc.Iedereen gaat vanaf nu weer zijn eigen weg. Het kleine overzichtelijke wereldje waar ik vier maanden in leefde is nu echt voorbij...
Het laatste woord is, wat mij betreft, aan de lieftallige serveerster die mij de volgende morgen een kop cappucino komt brengen tegen de opkomende kater: ENJOY.
Mede namens Silvia en vanuit het pittoreske Simon's Town: BAIE DANKIE!(voor al uw hartverwarmende emails en berichten) |
|
|
Weblog 
