Diamond coast: de naam van onze laatste sectie! Vernoemd naar het zuidwesten van Namibië waar nog steeds diamanten worden gewonnen. We hadden er lang naar uitgekeken, naar deze sectie die ging van Windhoek naar Kaapstad. Even de feiten: we hebben bijna 1600 kilometer afgelegd in twaalf etappes, waarvan zes in Namibiëen dus ook zes in Zuid-Afrika. Halverwege hadden we een rustdag, pal aan de grens tussen beide landen die hier gevormd wordt door de Oranje Rivier.

De eerste drie dagen waren nagenoeg vlak, met een wind die grotendeels in de rug waaide. Gelijk de eerste dag was er een incident die mij enige moeilijke momenten bezorgde. Tijdens de dagelijkse stop bij de lunchtruck reed de auto van de organisatie tegen mijn fiets aan. Eerst leek er niets aan de hand totdat ik op de fiets wilde stappen en merkte dat het voorblad verbogen was. Met als gevolg dat ik de ketting niet op het voorblad kon leggen. Ik kon dus niet fietsen!

Met hulp van dokter Luuc, die dus ook verstand van fietsen heeft, werd het voorblad zodanig teruggebogen dat ik de ketting er weer op kon leggen zonder dat 'ie er gelijk weer afliep. Ik kon in ieder geval de etappe afmaken. Een grote slag bleef echter bestaan, waardoor ik slechts enkele versnellingen ter beschikking had. Hiermee zou ik zeker in de problemen komen op het onverharde terrein.

In lichte paniek riep ik de hulp in van iemand met een GSM. Ton was zo goed om mij zijn telefoon te lenen, zodat ik snel een telefoontje richting Nederland kon maken. Silvia nam gelukkig direct op en werd met de bijna onmogelijke opdracht opgezadeld om zo snel mogelijk nog 'ergens' een crankstel te regelen. Haast was geboden, want zij zou dezelfde avond nog op het vliegtuig stappen voor haar reis naar Namibië. En ongelukkig genoeg betrof het een maandag, een dag waarop alle wielrenzaken gesloten zijn. Gelukkig bracht sponsor Bongers uit Bemmel uitkomst. Men wist de juiste crank te vinden voor mijn fiets, zodat Silvia enige hectische uren later met een crankstel in de koffer op weg kon naar Namibië.

De tijdschade die dag betrof 20 minuten op Bernd. Iets waar ik echter niet zo mee zat, want ik had hem al de sectieoverwinning beloofd. Simpelweg omdat ik voornemens was om het enkele etappes rustig aan te doen.

Een ander opmerkelijk feit die dag was dat de keukenhulp, Melvin er niet meer bij was. Hij bleek nog in Windhoek te zijn om iets met een werkvergunning te regelen. Ik memoreer dit omdat hij later op een bijzondere manier zou terugkomen in de tour.

De volgende dagen gebeurde er niet veel bijzonders. Of het moet de bizarre plek zijn waar we ons kamp opzette na de 2e etappe.  Deze eindigde bij een oud verlaten treinstation met de naam Gibeon. Het leek alsof we in een horrorfilm waren beland, Het begon er al mee dat we onze tenten niet overal konden opzetten. Er zaten hier nogal wat slangenkuilen. De rest van de omgeving leek het decor van een of andere "Halloween"-film. Aan de ene kant van het spoor bevond zich een luguber treinstation en aan de andere kant een macabere begraafplaats. Deze surrealistische filmscene werd plotseling werkelijkheid toen midden in de nacht een trein "dwars" door het kamp denderde. De trein stopte zelfs met veel lawaai. Er stapte iemand uit, die de sfeer goed aanvoelde en spookgeluiden begon te maken. Het was echter geen geest, maar onze Zimbabwaanse komiek annex keukenhulp Melvin die een lift had gekregen.....

Een dag later arriveert Silvia in het kamp, zodat ik mijn crankstel kan vervangen. Een snellere koeriersdienst was niet mogelijk geweest. Maar goed ook, want de volgende dag gaan we weer off-road. Sinds lange tijd, want de laatste keer was Tanzania, lang geleden. En het moet gezegd, het landschap in Zuid-Namibiëis fantastisch. Woestijnlandschap zonder verkeer dat je van de weg probeert te rijden. We overnachten voor het laatst in een bush / dessert camp. En een van de beste. Doodstil is het er die nacht, met een sterrepracht die zo kenmerkend is voor Afrika. Van alles zal ik dit fenomeen misschien nog het meest gaan missen.

De volgende dag staat een 30 km tijdrit op het programma. Hoewel de sectieoverwinning dus al weggegeven is, wil ik deze tijdrit wel winnen. Gewoon om te laten zien, je weet wel. Het was wel een speciale tijdrit. Over onverhard terrein, meestal gravel, soms los zand op lagere gedeeltes, net aan het eind van een afdaling. En zoals veldrijders weten vereist dit een speciale aanpak. Terwijl sommige expeditierijders simpelweg afstappen en door het zand lopen, is dat voor ons natuurlijk 'not done'. Gewoon gewicht naar achteren verplaatsen en een Weesgegroetje, luidt de aanpak. Op het moment suprême wordt dat laatste echter steeds vergeten. Maar alles gaat goed. Ik win met 4 minuten voorsprong op Bernd.

We overnachten die nacht bij een van de topattracties van Namibië: de Fish River Canyon. Na de Grand Canyon in de VS de diepste en grootste kloof ter wereld. Om dit luister bij te zetten heeft de TDA-organisatie deze avond nog een aardigheid in petto: een barbecue bij het noordelijke uitzichtpunt.

De laatste etappe in Namibië was tegelijk pittig, maar ook erg mooi. Om de schoonheid van het woestijnlandschap goed te kunnen ervaren was deze dag als niet-racedag bestempeld. Ik greep die gelegenheid aan om vroeg te vertrekken om zo het eerste ochtendlicht over de bergen te zien komen. Zacht zonlicht en lange schaduwen over goed bereidbare gravelwegen, ziehier het decor van dit eerste uur. Voor even alleen op de wereld door een spectaculair landschap. Dit zijn toch wel de speciale momenten waar je het voor doet. Vooral als je goede benen hebt.

De camping die nacht was aan de Namibische kant van de grens, vlakbij een plaats met de toepasselijke naam Nooroewer (het Afrikaans is net als de taal van een schoolkind die de woorden niet helemaal afmaakt). Hier was ook de rustdag. De laatste deze tour. Om dit te vieren kregen we een uitgebreide maaltijd en ja, het kan niet op, gebak als toetje.

Op Bevrijdingsdag steken we de Oranje rivier (hoe toepasselijk) over voor een allerlaatste grenspassage-procedure. Ik noem dat maar zo, want eerst dient er een stempel gehaald te worden om het 'oude' land uit te mogen (na weer zo'n zinloos formulier ingevuld te hebben), vervolgens steken we de rivier over, om aan de Zuid-Afrikaanse kant een stempel zien te krijgen. Dit keer (eerste keer in Afrika!) zonder een formulier. Als u denkt: we zijn er nu, nou nee. Iedere grenspassage gaat gepaard met geld wisselen, telefoonkaart zien te kopen en eventueel de klok verzetten.

Voor onze Duitse IT specialist een heel gedoe, want niet alleen zijn horloge moet worden verzet, maar ook GPS, i-pod (da's nieuw voor mij), laptop (gaat gelukkig automatisch, maar dient toch te worden gecheckt), fietscomputer en mobiele telefoon. Niet voor niets is zijn bijnaam "Mr. Gadget", vanwege de grote hoeveelheid apparatuur die hij meesleept.

Toch is het goed dat 'ie er bij is, want dan weten we iedere dag precies hoeveel meter we gereden hebben en hoeveel we hebben geklommen. En zo komt het, dat we tijdens de 80e etappe, van Garies naar Vanrhynsdorp, de 10.000 kilometerpunt passeren. Vanwege het schrappen van Kenia zal de eindstand niet veel meer dan 10.500 zijn, bijna 1400 minder dan vorig jaar. En we blijken inmiddels al meer dan 50.000 meter geklommen te hebben. Da's meer dan 6 keer de Mount Everest op!

Om dat getal nog even verder op te krikken, krijgen we zodra we de grens voorbij zijn een klim van 30 kilometer voor onze kiezen. Da's op zich nog niet zo erg, maar er staat een meer dan stevige wind op kop, die een koufront aankondigt die ons later die dag zal treffen. Vreemd genoeg draait de wind later deze etappe, zodat we het tweede deel van de etappe naar de finish in Springbok worden geblazen. Bernd pakt 18 minuten op Stille Willie en doet goede zaken voor de beloofde sectiewinst. Ik krijg als dank voor bewezen diensten de etappeoverwinning. Zo werkt dat in het wielrennen.

De etappe naar Garies wordt in de regen verreden. Het is typisch Nederlands. Guur herfstweer. Met een meer dan strakke wind. De laatste tien kilometer gaan bergafwaarts, waarbij de veraderlijke wind dalen tot een gevaarlijke onderneming maakt. Gelukkig rij ik dan al alleen, zodat geen grote risico's genomen hoeven te worden.

Na deze ene gure dag knapt het weer de volgende dag snel op. En kunnen we weer onbekommerd genieten van de toch wel bijzondere omgeving. Het is hier in Namaqualand erg heuvelachtig met soms mooie vergezichten. Enige minpunt zijn de auto's die hier met grote snelheid en op soms zeer korte afstand passeren. Fietsers zijn hier duidelijk ongewenst. Het is dan ook een opluchting als we in Vanrhynsdorp van de grote weg afslaan, om via de R27 naar de kust te rijden.

In Vanrhynsdorp overnachten we op een caravanpark, waar zich ook een uitstekend restaurant bevind. Hier vier ik het feit dat ik nu officieus de Tour d'Afrique gewonnen heb! Want ook al zou ik de komende drie dagen niet fietsen, door toepassing van de 'Kaapstad-regel' kan ik de vijf slechtste tijden laten vervallen en blijft er nog steeds voldoende voorsprong over. Het doel is dus bereikt; de overwinning is binnen!