Een woestijnlandschap gekenmerkt door zand, rotspartijen en nauwelijks vegetatie. En toch zijn er spaarzame boerderijen, althans volgens de borden die ernaar verwijzen (bijvoorbeeld de Wolfgang Strauss Farm, 20 km verderop). Want de boerderij zelf zie je niet vanaf de (onverharde) weg. Misschien wil de boer rust aan zijn hoofd, hoewel vandaag, als wij er fietsen, niet meer dan drie auto's ons passeren.

Afgelegen in de overtreffende trap, zeg maar. Het is trouwens onduidelijk wat er op de boerderijen gefokt of verbouwd wordt. Want we zien nergens landbouw of vee lopen. Hier kun je rustig een kernproef houden zonder dat iemand het merkt. En je kunt je dus hier ook eenvoudig verstoppen voor de rest van de wereld. Iets wat de nazi's na de tweede wereldoorlog dan ook gedaan schijnen te hebben. Als voormalig Duitse kolonie is het grotendeels Duits 'soweit das Auge reicht'.

Het begon er al mee nog voor we goed en wel Namibië binnenreden. Het was tijdens de langste etappe van de tour, van Ghanzi, Botswana naar Buitenpost, Namibië. Vlak voor de grens passeerde mij een luxe auto. Dat was al een noviteit, maar helemaal bijzonder was dat de auto een eind verder stopte en mij liet passeren. En nadat ik de auto voorbij was kwam 'ie korte tijd later naast me rijden. In het Duits werd gevraagd of ze een foto van mij mochten maken. Nou ja, waarom ook niet. "Ja, natürlich, kein Problem". Veel verder dan dat kwam ik ook niet. (Entschuldigung, Kleine Giraffe, du hast recht, es war vielleicht alles für die Katz). Na dit vreemde intermezzo dacht ik niet langer aan het voorval, totdat ik bij de grens kwam en dezelfde auto me stond op te wachten. Wederom ging de conversatie in het Duits. Wat geheel onnodig was, want het bleken rasechte Hollanders. Op weg van Johannesburg naar Windhoek, voor een vakantie. De man bleek een enthousiaste amateurfotograaf te zijn. Vooral foto's van baanwielrennen is zijn specialiteit. En nu was 'ie beland in 's werelds langste wielerwedstrijd met helemaal voorop (die dag dan) een Nederlander met een Right To Play shirt aan! Dat vroeg om een foto (die overigens te zien is op 'zijn' site: www.bf-one.com, onder nieuws van 25 april).

Andere Duitse invloeden die we deze eerste dag al snel merkten, waren de grote auto's die ons met grote snelheid passeerden. Meestal van Duitse makelij , zoals Volkswagen, Audi en Mercedes. En hoewel de weg dus grotendeels leeg is, passeren deze ons op korte afstand. Er stopt zelfs een automobilist bij de lunchtruck om zijn beklag te doen over simpelweg de aanwezigheid van fietsers op de weg. Slachtoffer die dag is uitgerekend Joachim, onze Duitse statisticus en IT-nerd. Wellicht komt het door het shirt dat 'ie aanheeft, een shirt van de deutsche Mannschaft. Prompt wordt 'ie die dag van de weg gereden door een boze automobilist. Een lekke band is het resultaat .

Positievere Duitse invloeden vind ik een dag later terug in Windhoek. Bij een restaurant met de niet-duits klinkende naam Gourmet bestel ik een schnitzel met Hefe Weisse. En daarmee zijn we weer beland bij de drie hoofdthema's tijdens deze tour: "eat, sleep, cycle". Om nog meer Duitse Kultur op te snuiven gaan we 's avonds naar Joe's Bierhouse. Onvervalste Duitse pullen bier gaan hier over tafel om de grote hoeveelheden vlees mee weg te spoelen. De meeste aanwezigen hebben blijkbaar een soortgelijk motto als wij: essen, schlafen und autofahren". Bijna hetzelfde dus.

Maar het kan nog erger is ons verteld: ga naar Swakopmund en je vind er een Duitse enclave die Duitser is dan Duitsland. Een soort Derde Rijk wellicht, denk ik bij mezelf. Om er te komen moeten we echter eerst een eindje rijden. We huren een goed uitziende Volkswagen Golf type 'lang geleden', maar vreemd genoeg met maar 30000 op de teller. Nog vreemder is de weg die navigator Luc kiest naar 'Swakop', zoals men hier zegt. Weliswaar wijst er een bord inderdaad in dezelfde richting als Luc ons stuurt, maar de weg verandert na een tijdje in een gravelweg. En dat terwijl we nog ruim 300 kilometer moeten! We besluiten het erop te wagen. Geheel onverantwoord natuurlijk, want we zitten zonder water en proviand. Maar we rekenen op de onverwoestbaarheid van de Golf en onze rijvaardigheden. We hebben inmiddels voldoende ervaring in het off-road rijden. Toch?

Als na ruim 200 kilometer zonder brokken en een gemiddelde van 50 (!) de weg ineens verbetert, besluiten Luc en ik dat we het risico wel kunnen nemen om Connor te laten rijden. En een tijd lang gebeurt er inderdaad niets. Onder impuls van de warme zon en het desolate woestijnlandschap dutten we langzaam in. Geen levende kip te zien, slechts een eindeloze zandvlakte.

We schieten echter ruw wakker uit deze schijnveiligheid als de auto plotseling begint te slippen. Connor draait wild aan het stuur en we beëindigen de slip met de VW-neus in de andere richting. Connor verontschuldigt zich met de constatering dat het kwam, omdat er een bocht in de weg zat. En als je dan 100 rijdt met twee 14-inch kleine wielen waarvan maar twee aangedreven, en je maakt dan ineens een bocht, dan is het gravel ineens net ijs: spekglad. Maar goed, we wilden naar de 'adrenaline capital' van Namibië, we hebben zojuist een voorproefje daarvan gehad.

Veilig komen we in Swakopmund aan. Nog net op tijd om een biertje te drinken in een tot restaurant omgebouwde duikboot en daar de zon onder te zien gaan in de Atlantische oceaan. Jawel, we zien en ruiken de zee weer. Sinds Cairo, bijna 4 maanden geleden! Een goed gevoel.

Swakopmund dus; Duitser dan Duitsland. En dus boek ik een kamer in Gasthof Gunther. Ontbijtsucces verzekerd. Het inderdaad imposante ontbijt luidt een perfecte dag in. Plat op de overvolle buik het warme zandduin af met 80 kilometer per uur! Super.

En met een quadbike rondscheuren in dezelfde duinen was ook bijzonder. En de uitsmijter: met een biertje in de hand wielrennen kijken (sinds januari geen koers meer gezien). Dit maakt de dag compleet. Alleen jammer dat het nog vier uur rijden was terug naar Windhoek. Maar daar wachtte Joe in zijn bierhouse op ons, met een Eisbein mit Sauerkraut die werd weggespoeld met een Elminger Weisse.

Het Duits-Namibische weekend wordt afgesloten door de Volkswagen voor een al lang gesloten garage te parkeren. Enigszins aangeschoten wordt de auto half op de stoep geparkeerd. Een verbouwereerde bewaker neemt de sleutel in ontvangst en belt een taxi voor ons. Da's ook Namibië: alles is eenvoudig en simpel geregeld.

Dit weekend waren we even avontuurlijke toeristen, morgen gaan we weer fietsen.